Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ (ΣΙΝΑΙΤΗΣ) ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΗΣ ΘΑΝΑΤΟΥ KAI ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΧΑΡΟΠΟΙΟΥ ΠΕΝΘΟΥΣ



…Πριν από κάθε λόγο προηγείται η σκέψης. Έτσι η μνήμη του θανάτου και των αμαρτιών μας προηγείται από τα δάκρυα και το πένθος. Η μνήμη του θανάτου είναι καθημερινός θάνατος. Και η μνήμη της εξόδου μας από την ζωή αυτή, είναι συνεχής στεναγμός. Η δειλία του θανάτου είναι φυσικό ιδίωμα του ανθρώπου, το οποίο οφείλεται στην παρακοή του ΑΔΑΜ. Ο τρόμος όμως του θανάτου αποδεικνύει ότι υπάρχουν αμαρτίες για τις οποίες δεν δείχθηκε μετάνοια. Δειλιάζει ο Χριστός μπρος στον θάνατο, αλλά δεν τρέμει, για να δείξει καθαρά τα ιδιώματα των δυο φύσεων της θείας και της ανθρώπινης. Εκείνος που καθημερινά περιμένει το θάνατο, είναι οπωσδήποτε δόκιμος και σπουδαίος αγωνιστής. Ενώ εκείνος που τον επιθυμεί κάθε ώρα είναι άγιος. Δεν είναι πάντα καλή η επιθυμία του θανάτου. 
Υπάρχουν βέβαια εκείνοι που αμαρτάνουν συνεχώς παρασυρόμενοι από την κακή συνήθεια οι οποίοι ζητούν με ταπεινώσει τον θάνατο για να παύσουν πλέον να αμαρτάνουν. Υπάρχουν όμως και αυτοί που δεν αποφασίζουν να μετανοήσουν και που επικαλούνται τον θάνατο από απελπισία. Είναι ακόμη και εκείνοι που έχουν την υπερήφανη ιδέα για τον εαυτό τους, ότι έγιναν απαθείς, και άρα δεν φοβούνται πλέον τον ερχομό του θανάτου. 
Η ζωηρή μνήμη του θανάτου ολιγοστεύει τα φαγητά. Και όταν περικόπτονται με ταπείνωση τα φαγητά, κόπτονται μαζί και τα πάθη. Η αναλγησία (σκληρότητα) της καρδίας φέρνει πώρωση στο νου, και τα πολλά φαγητά ξηραίνουν τις πήγες των δακρύων. Η διψά και η αγρυπνία πιέζουν την καρδιά. Και όταν πιεσθεί η καρδιά εκπηδούν τα δάκρυα. 
Αυτά που είπαμε στους γαστρίμαργους φαίνονται σκληρά. Ενώ στους οκνηρούς απίστευτα. Ο πρακτικός όμως άνθρωπος θα τα δοκιμάσει και θα τα βρει με προθυμία. Αυτός που θα τα βρει και θα τα γευθεί θα χαμογελάσει ικανοποιημένος. Ενώ εκείνος που ακόμη τα αναζητεί θα σκυθρωπάσει περισσότερο. 
Οι Πατέρες ορίζουν ότι η τέλεια αγάπη είναι «ΑΠΤΩΤΟΣ», γιατί μας προστατεύει από κάθε πτώση. Παρόμοια και εγώ ορίζω ότι η τέλεια συναίσθηση του θανάτου είναι «ΑΦΟΒΟΣ» γιατί μας απαλλάσσει από κάθε φόβο. 
Ο νους του πρακτικού μπορεί να ασκεί πολλών ειδών εργασίες. Να σκέπτεται δηλαδή την αγάπη προς τον Θεό, να θυμάται την ουράνια βασιλεία, να θυμάται το ζήλο των Μαρτύρων, να θυμάται ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών. Να θυμάται ακόμη τους άγιους αγγέλους, τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα, την συνάντηση με τα τελώνια του αέρα, την απόφαση του Κριτού, την κόλαση. 
Δεν θα παραλείψω να σου παρουσιάσω και την ιστορία του Ησύχιου του Χωρηβίτου. Αυτός ζούσε αμελέστατα χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον για την ψυχή του. Κάποτε λοιπόν συνέβη να ασθενήσει βαρύτητα και να φθάσει στο σημείο, ώστε επί μια ώρα ακριβώς να φαίνεται ότι πέθανε. Συνήλθε όμως πάλι και μας ικέτευε όλους να φύγουμε αμέσως. Και αφού έκτισε την πόρτα του κελιού του, έμεινε κλεισμένος μέσα δώδεκα χρόνια χωρίς να μιλήσει καθόλου με κανένα. Όλο αυτό το διάστημα δεν γευόταν τίποτα άλλο εκτός από ψωμί και νερό. Κάθονταν μόνος εκστατικός μπροστά σε εκείνα που είδε με την έκστασή του. Τόσο πολύ σκεπτικός ήταν ώστε ποτέ πλέον δεν άλλαξε η έκφρασή του. Και πάντοτε σαν αφηρημένος, χύνοντας αθόρυβα και συνεχώς θερμά δάκρυα. 
Μόνο όταν πλησίαζε η ώρα του θανάτου του, απόφραξε την πόρτα και μπήκαμε μέσα. Και αφού πολύ τον παρακαλέσαμε τούτο μας είπε μόνο. «ΣΥΓΧΩΡΗΣΤΕ ΜΕ ΑΔΕΛΦΟΙ. ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΝΗΜΗ ΘΑΝΑΤΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΠΟΤΕ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΑΜΑΡΤΗΣΕΙ» …….. 

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΧΑΡΟΠΟΙΟΥ ΠΕΝΘΟΥΣ 
...Πένθος είναι ένα χρυσό καρφί της ψυχής. Το καρφί αυτό απογυμνώθηκε από κάθε γήινη προσήλωση και σχέση και καρφώθηκε από την ευλογημένη λύπη της καρδιάς για να την φρουρεί. 
Κατάνυξη είναι ένας συνεχής βασανισμός της συνειδήσεως, ο οποίος με την νοερά εξομολόγηση κατορθώνει να δροσίζει την φλογισμένη καρδιά. 
εξομολόγηση σημαίνει το να λησμονούμε την ίδια την φύση μας. Κάποιος εξ αιτίας της «ελησμονουσε ακόμη να φάγει τον άρτο του»(ψαλμος.ρα.5). 
Μετάνοια είναι το να στερηθείς κάθε σωματική παρηγοριά χωρίς καθόλου να λυπηθείς. 
Χαρακτηριστικό εκείνων που προόδευσαν κάπως στο μακάριο πένθος είναι η εγκράτεια και η σιωπή των χειλέων. εκείνων που προόδευσαν περισσότερο, η αοργησία και η αμνησικακία. Και αυτών που έφθασαν στην τελειότητα, η ταπεινοφροσύνη, η διψά το να μη επιζητεί κανείς τιμές, το να δέχεται ύβρεις και περιφρονήσεις, η εκούσια πείνα των ακούσιων θλίψεων, το ότι δεν κατακρίνουν τους αμαρτάνοντας, και το ότι αισθάνονται υπερβολική συμπάθεια προς αυτούς. 
Ευπρόσδεκτοι ενώπιον του Θεού οι πρώτοι. 
Αξιέπαινοι οι δεύτεροι. 
Μακάριοι όμως οι τελευταίοι που πεινούν για θλίψη και διψούν για ατιμία. Γιατί αυτοί θα χορτάσουν από τροφή που δεν χορταίνετε 
Ο Κύριος είναι δίκαιος και όσιος. Και όποιος ασκείται κανονικά στην ησυχία ανάλογα του χαρίζει Κατάνυξη. Και οποίος ασκείται στην υποταγή κανονικά, κάθε μέρα τον ευφραίνει. Οποίος όμως δεν ζει καθαρά και ανόθευτα την μια από τις δυο αυτές ασκήσεως, στερείται το πένθος…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου