Κατάπαυση του (πνευματικού) πολέμου

 

Με αφορμή τα σύγχρονα γεγονότα, τώρα που διάγουμε την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, σκέφτηκα να αντιπαραβάλλω τον πόλεμο στην Ουκρανία με τον πνευματικό (νοερό) πόλεμο που διεξάγεται μέσα (ψυχή) μας, στο νού του ανθρώπου μέσω των εφάμαρτων λογισμών. Εξάλλου, ο ιερός Χρυσόστομος μνημονεύει τρία είδη πολέμου (υλικού, κοινωνικού και ψυχικού), όπως αντίστοιχα τρία είδη ειρήνης (στρατιωτικής, κοινωνικής και ψυχικής)[i].

Κατά αρχάς, προσευχόμαστε με θέρμη ψυχής να σταματήσει άμεσα αυτός ο δεινός πόλεμος στην Ουκρανία και, κάθε πόλεμος επάνω στη γή, διότι ένας πόλεμος μόνο καταστροφή επιφέρει στον άνθρωπο και γενικά στην κοινωνία και το περιβάλλον. Διότι, ως γνωστό, οι συνέπειες ενός πολέμου σε όλα τα επίπεδα (ψυχολογικό, κοινωνικοπολιτικό, οικονομικό κ.ά), δύσκολα και μακροπρόθεσμα επουλώνονται. Όπως θα έλεγε ο ποιητής: «Ἄγγελος ἄφθογγος πόλεμον πολύδακρυν ἐγείρει»[ii].

Επιπλέον, από ψυχολογικής επόψεως, υφέρπει το γεγονός με τις συνεχιζόμενες εχθροπραξίες να τείνει η ανθρωπότητα να «συνηθίσει» αυτήν την φοβερή κατάσταση, που έχει συγκλονίσει όλο τον πλανήτη, αφού μέσω των ψυχολογικών μηχανισμών άμυνας από το σοκ που υπέστη, επιστρατεύει την «άρνηση», προκειμένου να αντιμετωπίσει τα αρνητικά συναισθήματα, προσπαθώντας να διατηρήσει την αισιοδοξία της, που θα την ωφελήσει να ξεπεράσει τις οδυνηρές αντιξοότητες.

Σε αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά μας για πάνω από ένα μήνα, με τις σκηνές του φρικτού πολέμου, αναρωτιόμαστε πως είναι τραγικό και αναμφισβήτητα παράλογο αυτό που συμβαίνει στους αδελφούς μας, αφού ως Χριστιανοί πονάμε για οποιοδήποτε άνθρωπο, που υποφέρει και πάσχει[iii]. Φυσικά, με θεολογικούς όρους, η αμαρτία (κακία) εντάσσεται στο πλαίσιο του παρά-λογου. Ενώ αντίθετα η μετάνοια είναι η αποξένωση από την αμαρτία και την πνευματική ζόφωση (σκοτισμός νοός)[iv].

Οι άγιοι Πατέρες μίλησαν για τον νοητό πόλεμο της ψυχής και τα στάδια που διέρχεται. Το πρώτο στάδιο είναι η προσβολή του λογισμού στο νου, κατόπιν ο συνδυασμός, μετά η συγκατάθεση, ύστερα η αιχμαλωσία και τέλος το πάθος. Η προσβολή είναι έ­νας απλός λογισμός, η παρουσία μιας εντύπωσης που εισέρχεται στην καρδιά και εκδηλώνεται στο νου. Η προσβολή εί­ναι μία ενθύμηση και γενικά οποιαδήποτε σκέψη, που γίνεται στον ανθρώπινο νου από τον διάβολο. Αυτό το είδος πολέμου δεν συνιστά αμαρτία για τον άνθρωπο, διότι είναι μία νοερά προσβολή του εχθρού της σωτηρίας μας και δεν προέρχεται από εμάς. Ειρήσθω εν παρόδω, με αυτό τον τρόπο προσέβαλε ο διάβολος τους πρωτοπλάστους και τους εξεδίωξε από τον παράδεισο. Ο συνδυασμός είναι η εμπαθής ή απαθής συνομιλία με τον λογισμό, που εμφανίζεται όπως την δέχεται ο νους από τον νοητό εχθρό, δηλαδή η εκούσια απασχόληση με αυτόν. Αυτή η εκδήλωση του λογισμού δεν είναι τελείως αναμάρτητη, γι’ αυτό είναι αξιέπαινος αυτός που θα διορθώσει τον κακό λογι­σμό με την βοήθεια του Θεού.

Η συγκατάθεση, είναι η κάμψη της ψυχής, λόγω ηδονής, στον εμφανισθέντα λογισμό (μορφή), που σχηματίσθηκε στο νου. Αυτό συμβαίνει εάν δεχθούμε την φαντασία ή την πονηρή ενθύμηση του εχθρού και υποχωρήσουμε στις προτροπές του. Αυτό, συνήθως, συμβαίνει σ’ αυτούς που δεν ασκούνται στην πνευματική εργασία. Συνεπώς, εάν ο άνθρωπος δεν αγωνίζεται στην άσκηση της εργασίας των αρετών και ζει με ακηδία, ενώ έλαβε πλήρως από τον Θεό την βοήθεια για την αποδίωξη των κακών λογισμών, δεν είναι απαλλαγμένος της αμαρτίας, λόγω της αδιαφορίας του στην απόκρουση των κακών (πονηρών) λογισμών. Επομένως, όντας αδύναμος πνευματικά ο άνθρωπος σε αυτή την κατάσταση, να τρέχει κράζοντας προς τον Κύριο με ταπείνωση (εξουθένωση) να τον βοηθήσει: «Εξομολογείσθε τω Κυρίω και επικαλείσθε το όνομα το άγιον αυτού»[v]. Και ο Θεός κατά το μέγα του έλεός θα τον συγχωρήσει γι’ αυτή την αδυναμία του. Η αιχμαλωσία είναι η υποχώρηση στο πάθος. Ο άνθρωπος δέχεται με την θέλησή του τις πονηρές προτροπές του νοητού εχθρού και συγκαταβαίνει σ’ αυτές, αφού νικήθηκε πλέον, δεν αντιδρά στην αμαρτία και επιθυμεί να την πράξει ακόμη και όταν δεν είναι ο κατάλληλος καιρός ή ο τόπος. Αυτή η εκούσια προσχώρηση στο κακό είναι πολύ εφάμαρτη αιχμαλωσία.

Ενώ το πάθος, λένε τέλος οι Πατέρες, είναι αυτό το οποίο πολυχρόνια φωλιάζει στην ψυχή και την ταράζει πάντοτε με τους εμπαθείς λογισμούς, που σπείρει ο νοη­τός εχθρός. Έτσι, από την συχνή και αλλεπάλληλη υποχώρηση στο κακό, γιγαντώνεται και γίνεται συνήθεια η αμαρτία, που ενισχύεται ακόμη από την φαντασία και επανάληψη του κακού. Αυτό συμβαίνει, διότι ο διάβολος παρουσιάζει ενώπιον του ανθρώπου κάθε είδους εμπαθή έργα και του ανάβει την φλόγα να τα απολαύσει. Περισσότερο όμως οφείλεται αυτό, όταν ο ίδιος ο άνθρωπος συνομιλεί με τον λογισμό του και από απροσεξία συγκατατίθεται σ’ αυτόν ή με την θέλησή του σκέπτεται το πα­ράνομο έργο, αφού πλέον δεν έχει τον φόβο των αιωνίων βασάνων και αδιαφορεί για την μετάνοια· δηλαδή δεν του φαίνεται κακό και δεν προσεύχεται για να λυτρωθεί από το πάθος. Άρα, αυτοί που κυριεύθηκαν από πάθη, πρέπει να τα καταπολεμήσουν κατόπιν με πολλή άσκηση[vi]. Φυσικά, όλη η ψυχοσωματική ύπαρξη επηρεάζεται από τα βέλη της αμαρτίας[vii]. Γι’ αυτό είναι απαραίτητη και η (πνευματική) νηστεία[viii], αφού δεν μολύνεται ο βιολογικός μας οργανισμός μόνο από τα μικρόβια ή τα ρυπογόνα απόβλητα[ix], αλλά και από τα ηθικά, ψυχικά, νοητικά, υπεραισθητά και πνευματικά αμαρτήματα[x].

Εξάλλου, η Εκκλησία του Χριστού διαχρονικώς διδάσκει σε παρόμοιες περιστάσεις, αυτό που λέει ο Μέγας Αθανάσιος: «(Δεῦτε καὶ ἴδετε τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, ἃ ἔθετο τέρατα ἐπὶ τῆς γῆς. Ανταναιρών πολέμους μέχρι των περάτων της γης[xi]). Τὴν γενομένην διὰ τοῦ κηρύγματος εἰρήνην κατασημαίνει, διὰ τοῦ πάντα πόλεμον λέγειν πεπαῦσθαι ἀπὸ τῆς γῆς»[xii]. Άλλωστε, ο λόγος του Θεού είναι φώς, που φωτίζει τα μάτια της ψυχής[xiii]. Ο άνθρωπος με την Χάρη του Χριστού – ιδιαιτέρως αυτή την ευλογημένη περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής με τον έντονο πνευματικό αγώνα –, καταπαύει τον κάθε είδους πόλεμο, τόσο τον ψυχοπνευματικό (εσωτερικό) πόλεμο στη καρδιά του, όσο και τον σωματικό (εξωτερικό) με τους συνανθρώπους του και το περιβάλλον. Κι έτσι, «εὰν γὰρ ἀκούσῃ φωνὴν Κυρίου ψυχὴ λογικὴ, σαλεύεται μεταβαίνουσα ἀπὸ κακίας εἰς ἀρετὴν, καὶ ἀπὸ ἀγνωσίας εἰς ἐπίγνωσιν Θεοῦ»[xiv].

Προκειμένου όμως να έρθουμε σε επίγνωση Θεού, όπως λέει χαρακτηριστικά ο άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ, «δεν φτάνει μόνο να βγαίνει η προσευχή από τα χείλη μας, αλλά έχει πολύ μεγάλη σημασία να αγαπάμε Εκείνον που επικαλούμαστε. Γι’ αυτό, όταν επικαλούμαστε το όνομα του Κυρίου, πρέπει να έχουμε επίγνωση όχι μόνο της παρουσίας του ζώντος Θεού, αλλά και της αληθινής σοφίας Του. Τώρα, όταν ακούμε να κατηγορούν τον Θεό για όλους τους πολέμους, τις αδικίες και τα προβλήματα στον κόσμο…, ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει: αντί να σταυρώνει ο άνθρωπος τον εαυτό του, μαζί με όλες τις αμαρτίες του, ξανασταυρώνει τον Χριστό. Και όμως, χάρη στον πολυεύσπλαχνο Κύριο ο άνθρωπος μπορεί να ελευθερωθεί από το αίσθημα ενοχής, που του δημιουργούν οι αμαρτίες του. Εδώ έγκειται η τραγωδία της εποχής μας: από τη μια μεριά η ανθρωπότητα καταλογίζει ευθύνες στο Θεό για τα κακά που μαστίζουν τον κόσμο και από την άλλη, ο χριστιανός ξεκινά να γνωρίσει τον Θεό, θέλοντας να βγάλει ο ίδιος απόφαση για το αν τελικά το φταίξιμο ανήκει σ’ Εκείνον ή στην καρδιά των ανθρώπων»[xv].

Βέβαια, αυτά ενεργούνται από το Άγιο Πνεύμα, που οδηγεί στο φωτισμό του νού, κατά τον απόστολο Παύλο: «Ο Θεός δώη υμίν πνεύμα σοφίας και αποκαλύψεως, εν επιγνώσει αυτού, πεφωτισμένους τους οφθαλμούς της καρδίας υμών εις το ειδέναι υμάς τις εστίν η ελπίς της κλήσεως αυτού, τις ο πλούτος της δόξης της κληρονομίας αυτού εν τοις αγίοις»[xvi]. Αυτός είναι, λοιπόν, ο απώτερος σκοπός της πνευματικής μας άσκησης με την συνεργία της θείας Χάριτος, να «μεταμορφωθεί» η πνευματική μας ζωή, να μεταβούμε μέσω της μετάνοιας από την αμαρτία (κακία) στην αγιότητα (αρετή), από τον (εσωτερικό της ψυχής) πόλεμο στην ειρήνη, και από την αγνωσία (πνευματικό σκότος) στην επίγνωση Θεού[xvii].

 

π. Γεώργιος Β. Δημητρόπουλος

Υπ. ΜΑ Θεολογίας

 

 

---

[i] Ιωάννη Χρυσόστομου, Είς Α’ Τιμόθεον 7, 1, PG 62, 533. Βλ. Σ. Κ. Τσιτσίγκου, «Ο “εμφύλιος” πόλεμος της ψυχής κατά τον Ι. Χρυσόστομο», Περιοδικό Γρηγόριος ο Παλαμάς 802, (2004), σελ. 199-221.

[ii] Theognis, Elegiae, Leipzig 1971, p. 549.

[iii] Βλ. Α' Κορ. 12, 26.

[iv] Βλ. «Τοις εν σκότει αμαρτημάτων», Δοξαστικό των Αίνων, Β’ Κυριακής των Νηστειών.

[v] Ψαλμ. 84, 1.

[vi] Οσίου Νείλου Σόρσκυ, Περί νοεράς εργασίας, εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», σ. 29-33.

[vii] Βλ. Σ. Κ. Τσιτσίγκου, Ο “εμφύλιος” πόλεμος της ψυχής κατά τον Ι. Χρυσόστομο, όπ. παρ.

[viii] Βλ. «αληθής νηστεία η των κακών αλοτρίωσις». Ιδιόμελο Αποστίχων Δευτέρας της Α’ Εβδομάδας των Νηστειών. Μ. Βασίλειος: «Νηστεία αληθής η των κακών απολύτρωσις».

[ix] Ματθ. 15, 11.

[x] Σ. Κ. Τσιτσίγκου, Στοιχεία Γνωσιακής Ψυχολογίας της Θρησκείας, Αθήνα 2018, σ. 226.

[xi] Ψαλμ. 45, 9-10.

[xii] Αθανασίου Αλεξανδρείας, Στους Ψαλμούς, PG 27, 216.

[xiii] Ψαλμ. 18, 9.

[xiv] Αθανασίου Αλεξανδρείας, όπ. παρ.

[xv] Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, «Η δύναμη της καρδιακής προσευχής», http://www.diakonima.gr, 25/09/2014.

[xvi] Εφεσ. 1, 17-18.

[xvii] Βλ. Κολοσ. 3, 10. Εφεσ. 4, 12-15. Α' Τιμ. 2, 4. Α' Κορ. 13, 8-12.

 

Η Ανάσταση είναι ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού

Η προοπτική μας είναι η αιωνιότητα. Ο Χριστός με τον θάνατό Του πάτησε τον θάνατο και κατήργησε την εξουσία του. Ο θάνατος τώρα είναι απλώς ένα παροδικό γεγονός, αφού στην Ανάσταση καταλήγουν τα πάντα. Επομένως, ο θάνατος δεν μας οδηγεί σε μία απέλπιδα θλίψη, αλλά σε μία ζωηφόρο κατάσταση. Το πνευματικό Πάσχα (πέρασμα), που αγιάζει όλους τους πιστούς, όπως ψάλλουμε στην Εκκλησία.

Το γεγονός της αναστάσεως πραγματοποιείται κάθε ώρα μέσα στη ψυχή μας, αποτελώντας έτσι καθημερινή εμπειρία. Βιώνοντας την Θεία ζωή με το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, μετέχουμε στο σταυρό και την ανάσταση του Χριστού. Όταν, λοιπόν, συσταυρωθούμε με τον Χριστό, τότε θα λάβουμε πείρα της Αναστάσεως.

Η πληροφορία της Ανάστασης συνιστά ακοίμητη μαρτυρία της αθανάτου Ζωής. Μόνον όταν ο άνθρωπος έχει αιώνια προοπτική διά της Ανάστασης, κι έχει «πνεύμα ζωής», ελευθερίας, αγάπης, αισιοδοξίας, μπορεί να αναγγείλει «θανάτου νέκρωσιν… άλλης βιοτής της αιωνίου απαρχήν» (Τροπάριο Ζ’ Ωδής του Κανόνα της Αναστάσεως). 

Εύχομαι εκ βάθους καρδίας να εισέλθουμε στη Πασχάλια χαρά και το ανέσπερο Φώς της Αναστάσεως του Χριστού να καταυγάζει την ψυχή μας.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Με αγάπη του Αναστάντος Χριστού

π. Γεώργιος Δημητρόπουλος

 

Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα 2020

 

«Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γής ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία»

 

Φανερώθηκε εν σιωπή ο Θεός στη γή ως άνθρωπος. Γεννήθηκε το «Παιδίον νέον», ο Χριστός, «ο πρό αιώνων Θεός», ώστε να αναγεννήσει το ανθρώπινο γένος.

Η αγάπη του Θεού κατεβάζει τον Θεό στη γή· να αποκαλυφθεί ο Θεός με σάρκα στους ανθρώπους και να δούμε την δόξα Του. Αυτή η κένωση («άδειασμα») του Θεού, δείχνει έμπρακτα την ταπείνωσή Του και αποδεικνύει την άπειρη αγάπη Του, για την σωτηρία του ανθρώπου. Κατεβαίνει ο Θεός στη γή, για να υψωθεί ο άνθρωπος στον Ουρανό.

Αυτό το γεγονός να μας συγκινήσει και να φιλοσοφήσουμε στο βαθύτερο νόημα του μυστηρίου της ενανθρωπήσεως του Θεού, ώστε να αισθανθούμε την Χάρη του θείου Βρέφους. Να κατανοήσουμε δηλαδή το νόημα των Χριστουγέννων, που είναι ο αγιασμός μας.

Έτσι, λοιπόν, εύχομαι εκ βάθους ψυχής, να εορτάσουμε πνευματικές εορτές και ο εν σπηλαίω γεννηθείς Θεός, να μας γνωρίσει το μυστικό του μυστηρίου της παρουσίας Του στη καρδιά μας. Να γίνουμε φορείς της ειρήνης του Ενανθρωπήσαντος Χριστού.

 

Ευλογημένα και χαρούμενα Χριστούγεννα

Ευλογημένος κατά πάντα ο νέος χρόνος 2021, παρά του ενανθρωπήσαντος Κυρίου

 

                                         π. Γεώργιος Β. Δημητρόπουλος

             Εφημέριος Ι. Ναού Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου Γομοστού

Εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου επί τη Δεσποτική εορτή της Θείας Επιφανείας

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

                                                                       ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2020

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 376^Η                                           

 

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

Πρός

τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

           

            Παιδιά μου ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Μέσα σέ βαρύ κλῖμα ἐφέτος καί μέ πρωτόγνωρες καταστάσεις καί δυσκολίες, ἑορτάζομε τήν μητρόπολη τῶν Ἑορτῶν, τήν μεγαλύτερη δηλαδή Ἑορτή τῆς ἁγίας μας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἑορτάζομε τήν κένωση, τό ἄδειασμα τοῦ Θεοῦ, τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στό ἱερό Εὐαγγέλιο του, θεολογικώτατα διατυπώνει τό γεγονός τῆς Θείας ἐνανθρωπήσεως, λέγοντας: "... ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας"(Ἰω. α΄.14). Δηλαδή ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔλαβε σάρκα ἀνθρώπινη καί ἔγινε ἕνα μέ μᾶς καί μᾶς ἔδωσε τήν δυνατότητα νά δοῦμε τήν δόξα Του, πού ἔχει ὡς Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, γεμάτος χάρη καί ἀλήθεια.

Αὐτή ἡ δόξα καί ἡ οὐράνια χαρά πού πηγάζουν ἀπό τήν κένωση καί τήν ἄκρα ταπείνωση τοῦ Κυρίου μας, δέν εἶναι ἐγκόσμιες καταστάσεις, ἀλλά ἐσωτερικές ἐμπειρίες καί γιά αὐτό βιώνονται μέσα ἀπό τήν βαθειά προσωπική σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, ἡ ὁποία ἔχει τίς προεκτάσεις της καί ὡς σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν συνάνθρωπο καί μέ τήν κτίση σύμπασα.

Γι' αὐτό οἱ θεοφώτιστοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι, αὐτή τήν χαρά τήν κάνουν ὕμνο καί ποίημα καί μήνυμα ζωῆς καί μέσα ἀπό τά συγγράμματα τους, τήν ἐν Κυρίῳ θαυμαστή βιοτή καί πολιτεία τους, τήν μαρτυρία καί τό μαρτύριό τους τήν προσφέρουν, ἐν εὐφροσύνῃ, στίς γενεές τῶν ἀνθρώπων διακηρύττοντας πανηγυρικά. "Τά σύμπαντα σήμερον χαρᾶς πληροῦνται, Χριστός ἐτέχθη ἐκ τῆς Παρθένου".

Αὐτή τήν ἀλήθεια μεταφέρουν κάθε χρόνο καί οἱ ἁγνές παιδικές ψυχές μέ τόν δικό τους τρόπο, τήν παραμονή τῆς μεγάλης Ἑορτῆς.

"Χριστός γεννᾶται σήμερον ἐν Βηθλεέμ τῆ πόλει

οἱ οὐρανοί ἀγάλλονται χαίρει ἡ κτίσις ὅλη"

Δέν εἶναι χωρίς σημασία ὁ ἐνεστώς χρόνος τόν ὁποῖον χρησιμοποιοῦν τά ἐκκλησιαστικά κείμενα, κάθε φορά πού μᾶς καλοῦν νά ἑορτάσωμε μιά μεγάλη Ἑορτή. Μέ τήν εὐκαιρία τῶν Χριστουγέννων τονίζουν ὅτι, "σήμερον ὁ Χριστός ἐν Βηθλεέμ  γεννᾶται ἐκ Παρθένου". Αὐτό δηλώνει ὅτι, τό Μυστήριο πρέπει νά τό ζήσῃ ὁ καθένας μας συντελούμενο μέσα του, τώρα, αὐτή τήν στιγμή, ἀλλά καί πάντοτε. Ἡ οὐσιαστική κατανόηση τοῦ Μυστηρίου εἶναι ὅτι ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ ἔγινε δική μας θέωση, ἡ Γέννησή Του δική μας ἀναγέννηση καί ἡ πτωχεία Του δικός μας πλουτισμός.

Κρατῆστε, ἀδελφοί μου, στήν καρδιά σας αὐτή τήν θεία ἀγαλλίαση καί μή πτοῆσθε ἀπό τίς πρόσκαιρες δυσκολίες, οἱ ὁποῖες ὅσο μεγάλες καί ἄν εἶναι, δέν εἶναι  δυνατόν νά σταθοῦν ἐμπόδιο στήν βιώση αὐτῆς τῆς βαθειᾶς σχέσεως τῆς ψυχῆς μέ τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο.

Τά ἐφετινά Χριστούγεννα ἑορτάζονται ὑπό τήν σκιά τῆς λεγομένης πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ, ἡ ὁποία ταλαιπωρεῖ ὄχι μόνο τήν Πατρίδα μας, ἀλλά καί τόν κόσμον ὅλον. Πιστεύομε ὅμως ὅτι μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, γρήγορα θά παρέλθῃ αὐτή ἡ δοκιμασία, τήν ὁποία ὁ Θεός ἐπέτρεψε γιά τούς λόγους πού Ἐκεῖνος γνωρίζει. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ἀναφέρει γιά τέτοιες περιπτώσεις: "Νεφύδριον ἐστί καί θᾶττον παρελεύσεται". Δηλαδή ἕνα μικρό σύννεφο εἶναι καί σύντομα θά φύγῃ. Ὡς λαός, ἔχομε περάσει μεγαλύτερες δυσκολίες καί βασάνους πολλάς. Καί ὅμως ἀντέξαμε γιατί ἔχομε βαθειά πίστη στόν Θεό καί γνωρίζομε ὅτι, γιά μᾶς γεννᾶται καί ἀνακλίνεται ὁ Κύριος, γιά μᾶς ἀνεβαίνει στό Σταυρό, ἀνασταίνεται ἐκ νεκρῶν καί εἰς οὐρανούς ἀναλαμβάνεται. Ἀντέξαμε καί ἀντέχομε γιατί μᾶς παρηγορεῖ καί μᾶς ἐνισχύῃ ἡ Παναγία μας, ἡ ὁποία κρατάει  στά Πανάχραντα χέρια της τόν Βασιλέα Οὐρανοῦ καί Γῆς καί μαζί Του ἀγκαλιάζει ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ἀντέξαμε καί ἀντέχομε γιατί πρεσβεύουν γιά μᾶς οἱ Ἅγιοί μας, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἀνδρέας καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.

Αὐτά τά Χριστούγεννα μᾶς δίδεται ἡ δυνατότητα, νά ἐμβαθύνωμε περισσότερο στήν ἄκρα συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ, νά μετανοήσωμε γιά τήν ἀποστασία μας ἀπ' Αὐτόν καί νά ἀναθεωρήσωμε πολλά ἀπό τά θέματα τῆς ζωῆς μας, ἀξιολογώντας, ἀπό τά βάθη  τῆς ψυχῆς μας, τά δῶρα τῆς θείας ἀγάπης Του. Δηλαδή τήν ἴδια τήν ζωή, τήν ὑγεία, τήν ἐλευθερία, τήν κοινωνικότητα,  πρό πάντων τήν Μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκεῖνο πού πρέπει, ἐπίσης, ἰδιαιτέρως νά προσέξωμε εἶναι νά μή χάσωμε τήν μεταξύ μας ἑνότητα, ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητη γιά τήν ἀντιμετώπιση ὅλων τῶν δυσμενῶν καταστάσεων.

Κάποιοι, κατά τό διάστημα αὐτό, ἐκμεταλλευόμενοι τήν δύσκολη κατάσταση ἕνεκα τῆς λοιμικῆς νόσου πού βασανίζει τόν κόσμο, πολλά εἶπαν καί λέγουν καί ἔπραξαν καί πράττουν εἰς βάρος τοῦ Νηπιάσαντος Σωτῆρος ἡμῶν, τοῦ Παναγίου Σώματος καί τοῦ Τιμίου Αἴματος Αὐτοῦ καί τῆς ἁγίας Του Ἐκκλησίας. Ὅμως, ἄς μή ἐκπληττόμεθα ἀδελφοί μου, αὐτός εἶναι ὁ κλῆρος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ διωγμός, ἡ συκοφαντία, τό μαρτύριο καί ὁ Σταυρός. Ἀλλά, ἡ Ἐκκλησία πάντοτε ἑορτάζει τήν νίκη ἐναντίον τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους. Ὁ λόγος τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου εἶναι σαφής καί ἔχει διαχρονικήν ἰσχύν: "τεθνήκασιν οἱ ζητοῦντες τήν ψυχήν τοῦ παιδίου"(Ματθ. β΄, 20). Εἰς ὅλους αὐτούς ἡ Ἐκκλησία παρέχει τήν συγχώρηση καί τούς καλεῖ εἰς ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας καί εἰς μετάνοιαν. Διά τήν σωτηρίαν ὅλων αὐτῶν, θερμῶς καί ἀδιαλείπτως προσευχόμεθα ἐνώπιον τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Σωτῆρος ἡμῶν.

Σήμερα, σ' αὐτή τήν κοσμοσωτήρια Ἑορτή καί πανήγυρη, θερμές ἀναπέμπονται  οἱ προσευχές μας πρός τόν νηπιάσαντα Κύριο, ὥστε νά μᾶς ἐλεήσῃ τούς ἁμαρτωλούς, νά ἐξέλθωμε ἀπό τήν ἐπώδυνη κατάσταση πού μᾶς βασανίζει καί νά ἀπολαύσωμε ὅλα τά ἀγαθά Του, τήν λατρευτική καί πνευματική μας ζωή, τήν ἀγάπη μέ τούς οἰκείους μας καί μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους, τήν κοινωνική μας γενικά ζωή καί δραστηριότητα.

Αὐτή τήν ἡμέρα, τῆς ἄκρας ἀγάπης καί κενώσεως τοῦ Θεοῦ, ἄς ἐπισκεφθοῦμε νοερά καί προσευχητικά τούς ἀδελφούς μας πού ἀσθενοῦν ἀπό τήν λοιμική νόσο τοῦ κορωνοϊοῦ, τούς Ἰατρούς καί τό Νοσηλευτικό προσωπικό τῶν Νοσοκομείων καί τούς οἰκείους τῶν ἀρρώστων καί ἄς παρακαλέσωμε τόν Ἐνανθρωπήσαντα Κύριο, νά θεραπεύσῃ τούς ἀσθενεῖς καί νά ἐνισχύῃ στό ἔργο τους ὅλους τούς ἀδελφούς μας, τούς ἐνασχολουμένους μέ τήν φροντίδα τῶν ἀσθενῶν. Ἀκόμη, νά τόν ἱκετεύσωμε νά ἀναπαύῃ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔφυγαν ἀπό τόν κόσμον αὐτό ἕνεκα τῆς, ὡς εἴρηται, πανδημίας.

Ἄς θυμηθοῦμε, ἐπίσης ἀδελφοί μου, ἰδιαιτέρως σήμερα, ὅπως πρέπει νά πράττωμε καί κάθε ἡμέρα, τούς ἐμπεριστάτους καί ἐνδεεῖς ἀδελφούς μας καί ἄς ἀφήσωμε τά φιλάνθρωπα καί ἐλεήμονα αἰσθήματα τῆς καρδιᾶς μας, τώρα εἰδικά κάτω ἀπό τίς δύσκολες αὐτές συνθῆκες, νά ἐκφρασθοῦν μέσῳ τῶν ἀδελφῶν μας τῶν ἐλαχίστων, πρός τόν ἴδιο τόν, γεννηθέντα στό Σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, Κύριό μας. Ὅποιος ἐλεεῖ τόν πτωχό, τόν ἴδιο τόν Θεό ἐλεεῖ.

Μέ αὐτές τίς σκέψεις καί ἐπαναλαμβάνοντας τόν θεσπέσιο καί πανευφρόσυνο ὕμνο:

"Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε·

Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε·

Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε·

ᾄσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ

καὶ ἐν εὐφροσύνῃ ἀνυμνήσατε,

λαοί, ὅτι δεδόξασται",

 

Σᾶς ἀσπάζομαι μέ ἀγάπη πατρική καί σᾶς εὐλογῶ

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

U Ο ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δ/νσις:  Βότση 34, Τ.Θ.3155,Τ.Κ.26221,Πάτραι

Τηλ.:  2610.320.602 - fax: 2610.279.533